Gözlerim çocukları yoksul bir ülke şimdi

içimin kızıllığınca gül ve yangın
dalında unutulmuş bir üzüm
tanesiyim belki
belki bir söğüt dalının efil efil titreyen yaprağıyım
uzak bir
iklimde esip geçen rüzgarlara ağıt yakan

bir gün çözüp
bakışlarımı tel tel kirpiklerimden
elif elif ağlayan gümüş saçlı bir anneye
bağışlayacağım
son kez ağlayacağım belki düşerken sevdanın eşiğine

varsın bağışlamasın beni hayat ki,
ay uzak tepelerin ardına çekilsin

çarpa çarpa dövsün kıyılarımı acılar
yarasına figan düşsün
kırlangıçların
eriyip gitsin hüzünlü bakışlarımda ne varsa

yokluğuma kahırlanmayacaksa bu kent
ah! çekmeyecekse ardımda kalan
anılar

Ah! ey yarasında nehirler fışkıran kalbim
susuyorum işte acılara
akan bir sesle
hayat ki, ateşten bir ip boynumda
koynumda buzdan bir top
ne
zaman doğrulsam dokuz yerimden vururlar beni

biliyorum her susuşun ardında bir
yalnızlık var
bir özlem, bir kahır var
bilinsin ki, bir yanı yangındır
susuşlarımın, bir yanı ölüm
aşkın kor ateşlerinde sınanmış bir
semenderim ben
her gece kalbimin ortasında bir çöl çiçeği açar adı
Leyla
bir yanı Yusuf’tur acılarımın bir yanı Züleyha
yolları beklemekten
yorgun, yıllara gözyaşı dökmekten

hüzünlü yüzüm, aykırı
sakalımla
ondandır dünyanın orta yerinde kederli bir dağ gibi duruşum

siyahlar giyinişim, saçlarımı taramayışım
bir yaban gülü gibi ıssızda
ağlayışım
bir derviş gibi yakışım kalbimi, boynumu büküp
bakışım
ondandır
bunca incinmişliğim ondan
kemirirken içimi utangaç
ulalar heyulasında geçmişim

susuyorum ki, acıma kimseler merhamet etmesin

çünkü hep sevgilerden aldım suların derin akışını
ve nakışını
yüreği elmas bir kızın dantelinden söktüm
biliyorum yangınlar kentinde
kıvılcımlar
bir sevdadır gül yaprağına konmuş
bütün yıldızlar
sırtını dönmüş bana, ayda küs
hayat bu işte ey kalbim bir varmış bir
yokmuş

varsın kirpiklerimden acı dökülsün
yüreğimde
büyüttüğüm kır menekşeleri için
son bir damla su istiyorum senden ey kalbim
allah aşkına
bu çölleri sen yarattın iflah olmaz ömrüme
senden aldım bu
kadar sevmeyi, özlemeyi, kahrolmayı
şimdi boynumda kendi ellerim bağışlama beni

tükenmiş ümitlere yeni vahalar gerekmiyor çünkü

her bahar kuşlar
kanat çırpınca özgürlüklere
sesler gelince karlı dağların ardından
türkü ırmaklarında
ve ben uzanıp durduğumda yatağıma ince bir su gibi
ıssız
sorun kalbime özlemek nedir, acı nedir, hüzün nedir
yasaksa aşk
titreyen yüreklerin deltasında
varsın kurusun güller, sular kararsın, kumlar
yansın
bir çöl akşamıyım artık
bıçak keskinliğinde yakınmadan esip
geçiyor düşlerim

savunmasızım, sus ey kalbim intizarın sende kalsın

gizle, vuslatı arzulayan bir kor ol yan kalbim, kimse bilmesin

bütün
çığlıklarını kuşansın gelsin ölüm

Oy Ver :